• Papierowy, kurier
• Usługa u klienta

• płać on - line
• blik na telefon
• płać przelewem
• Płatne kartą
• Płatne gotówką

  Przeglądy okresowe.

Testy instalacji elektrycznych.

Instalacje elektryczne niskiego napięcia (do 1 [kV]) wykonuje się w systemach sieciowych TN-C, TN-S, TN-C/S, TT oraz IT, przy zachowaniu pełnej zgodności z obowiązującymi normami i wymaganiami bezpieczeństwa. Każda instalacja musi posiadać odpowiednią impedancję pętli zwarciowej Z_s lub rezystancję uziemienia R_a, zapewniającą dla napięcia znamionowego U₀ = 230 [V] wyłączenie zasilania w stanie awaryjnym w czasie 0,4 [s] (dla obwodów o podwyższonym ryzyku 0,2 [s]), lub obniżającą bezpieczne napięcie dotykowe U_L w stanie awaryjnym do 50 [V], a w warunkach zawilgocenia do 25 [V]. Impedancja pętli zwarciowej Z_s musi być mniejsza lub równa stosunkowi U₀/I_a, gdzie prąd I_a zapewniający wyłączenie w odpowiednim czasie jest równy iloczynowi współczynnika charakterystyki bezpiecznika k i prądu znamionowego bezpiecznika I_b, natomiast U₀ oznacza spodziewane napięcie dotykowe względem ziemi. W instalacji musi być również zachowana rezystancja izolacji obwodów L-N do PE zgodna z normami, wynosząca co najmniej 1 [MΩ] (0,5 [MΩ] dla obwodów SELV i PELV). Jako ochronę uzupełniającą stosuje się wyłączniki różnicowoprądowe RCD, których prąd wyłączenia mieści się w granicach od 0,5 do 1 × I_Δn, przy I_Δn = 30 [mA]. W układzie TN wypadkowa rezystancja uziemień roboczych punktu neutralnego sieci w promieniu 200 [m] od punktu uziemienia stacji transformatorowej nie powinna przekraczać 5 [Ω], natomiast rezystancja poszczególnych uziomów 30 [Ω], zgodnie z normą N-SEP-E-001. W układzie TT rezystancja uziomu R_a powinna być mniejsza lub równa stosunkowi U_L/I_a lub U₀/I_a przy zastosowaniu wyłączników różnicowoprądowych, gdzie I_a = 5 × I_Δn. Dla układu IT przy pojedynczym doziemieniu iloczyn R_a × I_d nie może przekroczyć 50 [V] (dla systemów DC 120 [V]).

W przypadku stosowania warystorów przeciwprzepięciowych (SPD) rezystancja uziemienia musi być jak najbardziej zbliżona dowartości R_a < 10 [Ω], natomiast jeśli SPD nie jest zastosowane, R_a < 30 [Ω], zgodnie z normą N-SEP-E-001 lub wymiarami uziomów określonymi w normie instalacji odgromowych LPS. Istotnym aspektem projektowania i wykonywania instalacji jest również obciążalność długotrwała przewodów, równomierność obciążenia, współczynnik jednoczesności oraz procentowy spadek napięcia ΔU (%) , który nie powinien przekraczać 5 [%]. Pomiary instalacji wykonuje się przy użyciu mierników zgodnych z normą PN-EN 61557, a metody prób i badania określa norma wieloarkuszowa PN-HD 60364 w części 6. Warunki dopuszczenia instalacji do użytkowania określa norma PN-HD 60364-4. Każdy pomiar, w tym rezystancja izolacji, impedancja pętli zwarciowej, rezystancja uziemienia, działanie RCD, spadki napięć i pomiary ochrony odgromowej, stanowi potwierdzenie prawidłowego wykonania instalacji oraz zgodności z obowiązującymi wymaganiami bezpieczeństwa elektrycznego.

Instalacje odgromowe i wyrównawcze. 

Rezystancja przewodów ochronnych RPE w instalacjach ekwipotencjalnych powinna być mniejsza niż U₀/Ia, gdzie U₀ oznacza napięcie dotykowe względem ziemi, a Ia prąd zapewniający wyłączenie zgodnie z PN-HD 60364-4-41. Instalacja odgromowa (LPS) chroni przed wyładowaniami atmosferycznymi i jest weryfikowana pomiarem ciągłości części nad- i podziemnej prądem ±200 mA. Rezystancja uziomu zalecana jest poniżej 10 Ω dla klas LPS I–IV przy ρ = 500 Ω·m, z możliwością większej wartości przy zachowaniu wymaganej długości uziomu klasy A wg PN-EN 62305-3. Parametry zależą od klasy LPS, rodzaju uziomu i rezystywności gruntu, a pomiar ρ wykonuje się metodą Wennera, Schlumbergera oraz metodami sondowymi i trójelektrodowymi zgodnie z PN-EN 62305, PN-HD 60364 i PN-EN 61557. Instalacje powinny być wyposażone w SPD zgodnie z PN-HD 60364-4-443; kategorie obejmują IV – do 6 kV, III (T1) – do 4 kV, II (T2) – do 2,5 kV, I (T3) – do 1,5 kV. W układzie TN-C montaż SPD wymaga rozdziału PEN i przejścia na TN-C-S, a w TN-S jest możliwy przy prawidłowym połączeniu z uziemieniem zgodnie z PN-HD 60364-4-44, 5-534 i 5-54. Pomiary LPS prowadzi się wg PN-EN 62305-3.

Termowizja instalacji elektrycznych.

Termowizyjne badania instalacji elektrycznych są bezinwazyjną metodą diagnostyczną umożliwiającą szybkie wykrycie miejsc nadmiernego nagrzewania się elementów instalacji, które mogą świadczyć o poluzowanych połączeniach, przeciążeniach obwodów, asymetrii faz lub uszkodzeniach izolacji i w konsekwencji prowadzić do awarii lub zagrożenia pożarowego. Pomiary wykonywane są przy użyciu kamer termowizyjnych w paśmie podczerwieni, podczas pracy instalacji pod obciążeniem zbliżonym do nominalnego, co pozwala na wiarygodną ocenę rzeczywistych warunków eksploatacyjnych. Badaniu podlegają rozdzielnice, aparatura łączeniowa, zaciski, połączenia kablowe, szyny prądowe, gniazda oraz elementy ochronne. Kontrola termowizyjna stanowi uzupełnienie okresowych przeglądów instalacji wykonywanych zgodnie z PN-HD 60364-6 oraz PN-EN 62305 i znajduje zastosowanie w obiektach mieszkalnych, przemysłowych i użyteczności publicznej, a także w instalacjach fotowoltaicznych i systemach zasilania. Wyniki przedstawiane są w raporcie zawierającym termogramy, opis stanu technicznego oraz zalecenia eksploatacyjne.